خانه / میگرکسترا / درمان میگرن با داروی میگرکسترا
درمان میگرن داروی قرص میگرکسترا

درمان میگرن با داروی میگرکسترا

درمان میگرن حاد در بزرگسالان

خلاصه درمان میگرن

گزینه های بسیاری برای درمان حمله میگرن حاد وجود دارد، اما هیچ کدام برای همه افراد ایده آل نیستند. هدف این مطالعه بررسی درمان فعلی در مطب پزشکی میگرن حاد در بزرگسالان است و همچنین برای خوانندگان رویکرد سازمان یافته ای به این جنبه مهم از درمان میگرن ارائه میکند. بررسی منابع عمومی شامل بررسی چند دستورالعمل منتشر شده اخیر میشود. استامینوفن، 4 داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID ها) (ایبوپروفن، استیل سالیسیلیک اسید [ASA]، ناپروکسن سدیم، و دیکلوفناک پتاسیم)، و 7 تریپتان ها (آلموتریپتان، التریپتان، فرواتریپتان، ناراتریپتان، ریزاتریپتان ریزاتریپتان، سوماتریپتان، و زولمیتریپتان) شواهد خوبی برای اثر بخشی و شکل دهی هسته اصلی درمان میگرن حاد دارند. ترکیب NSAID-تریپتان، دی هیدروارگوتامین، مسکن های ترکیبی غیر مخدر (استامینوفن، ASA، و کافئین)، و چندین ضد استفراغ (متوکلوپرامید، دومپریدون، و پروکلرپرازین) گزینه های مبتنی بر شواهد دیگر می باشند. مخدرها شامل مسکن های ترکیبی میشوند که ممکن است در بیماران خاص مفید باشند، اما نباید به طور معمول استفاده شوند. ویژگی های بالینی که هنگام انتخاب یک داروی میگرن حاد باید در نظر گرفته شود عبارتند از شدت معمول سردرد، سرعت معمول افزایش شدت درد، تهوع، استفراغ، درجه ناتوانی، واکنش بیمار به داروهای قبلا مصرف شده، سابقه عود سردرد با حملات قبلی، و حضور موارد منع مصرف به داروهای حاد خاص. درمان های حاد موجود را می توان به 4 استراتژی درمان دسته بندی کرد، از جمله یک استراتژی برای حملات با شدت خفیف تا متوسط (استراتژی 1: استامینوفن و / یا NSAIDS)، یک استراتژی تریپتان برای بیماران مبتلا به حملات شدید و حملاتی که به استراتژی 1 پاسخ نمی دهند (استراتژی حمله مقاوم به درمان)، و یک استراتژی برای بیماران مبتلا به منع داروی انقباض عروقی. درمان حاد حملات میگرن در دوران بارداری، شیردهی و برای بیماران مبتلا به میگرن مزمن نیز مورد بحث قرار گرفته است. در میگرن مزمن، بسیار مهم است که مصرف بیش از حد دارو حذف شده و یا اجتناب شود. درمان میگرن پیچیده است و باید منحصر به فرد و متناسب با ویژگی های بالینی بیمار باشد. پزشکان باید از داروهای موجود و فرمولاسیون ها در یک رویکرد سازمان یافته استفاده کامل نمایند.

مقدمه درمان حاد میگرن

دارای سابقه ای طولانی است، چراکه بیماران و پزشکان در تلاش برای تسکین درد حملات میگرنی بوده اند. کافئین برای صدها سال برای درمان میگرن حاد توصیه می شود، و بیش از یک قرن پیش پاسخ بیمار به دارو برای حملات میگرن ویژه به رسمیت شناخته شد و اینکه درمان باید برای فرد طراحی شود. این نکته بر مبنای مشاهداتی است که اقداماتی که در یک مورد به خوبی عمل کرده در یک مورد دیگر ظاهرا مشابه با شکست مواجه شده بود.

در دوران مدرن در کشورهای غربی، درمان حاد برای حملات میگرن در تمام جهان توسط افراد مبتلا به میگرن استفاده شد، در بیش از 90٪ با استفاده از برخی از انواع داروهای حاد. [3] انتخاب دارو برای درمان حاد حملات میگرن یک مسأله ساده نیست، با توجه به داروهای متعدد موجود، و همانطور که برای بیش از یک قرن به رسمیت شناخته شده، نمی توان پیش بینی نمود که چه دارویی برای هر بیمار داده شود تا بهترین عملکرد را داشته باشد. همچنین، حملات میگرن به طور کلی با مواردی تنظیم شده که در آن بیمار معمولا باید بدون کمک خارجی درمان شود. در نتیجه بیمار باید عضو آگاه و مطلع تیم درمان و در همکاری با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی باشد. توانایی دریافت درمان های حاد مناسب یک مهارت مهم است که بیمار باید، همراه با بسیاری مهارت های خودکنترلی دیگر در آن مهارت داشته باشد، تا میگرن با موفقیت کامل اداره شود.

مدیریت دارویی تنها بخشی از کنترل میگرن است. این امر به بیش از نیم قرن پیش برمیگردد که برای یک بیمار زندگی کردن درون محدودیت هایش مهم تر بود، تا با دور بی پایان داروها زندگی سپری کند. [4] داروهای میگرن حاد از آن زمان بسیار بهبود یافته اند، اما این وضعیت هنوز تا حد زیادی صادق است. در حالی که بیماران در شدت میگرن متفاوتند، شیوه زندگی و دیگر عوامل محیطی برای بسیاری از بیماران نقش بسیار مهم هستند. برخورد با این مسأله ممکن است مشکل باشد، و همه بیماران مایل به ایجاد تغییرات شخصی لازم برای مدیریت بهینه میگرن نباشند. [2] با این حال، مدیریت دارویی باید تنها یک جنبه از رویکرد بسیار گسترده تر برای کنترل میگرن باشد. [5]

انتخاب دارو (قرص) میگرن

داروهای مختلف بسیاری استفاده شده است، اما موارد اصلی درمان میگرن حاد مدرن داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) و تریپتانها هستند. شواهد برای بسیاری از درمان های حاد میگرن به تازگی بررسی شده است.

استامینوفن و NSAIDها

استامینوفن به طور گسترده ای استفاده می شود، و شواهد آزمایش کنترل شده ای برای اثر بخشی در میگرن دارد، [7،8] اما به طور کلی در درجه اول برای حملات شدت خفیف یا متوسط موثر در نظر گرفته شده است. همچون NSAID ها، اگر بیمار دارای تهوع قابل توجه است می توان آن را با ضد استفراغ ترکیب نمود. یک مرور سیستمیک اخیر نشان داد که 1000 میلی گرم استامینوفن به همراه متوکلوپرامید 10 میلی گرم میزان تسکین سردرد 2 ساعته ای شبیه به سوماتریپتان 100 میلی گرم (39٪ در مقابل 42٪ بترتیب) دارد.

NSAID ها

غیر استروئیدی ها به طور کلی یک نقطه شروع خوب برای درمان میگرن حاد میباشند، هر چند استامینوفن را می توان امتحان کرد اگر منع استفاده از NSAID وجود دارد، و تریپتان ها گزینه دیگر هستند. ایبوپروفن، [10] ناپروکسن سدیم، [11] استیل سالیسیلیک اسید (ASA)، [12] و دیکلوفناک پتاسیم [13] همه شواهد دوسویه کنترل شده تصادفی برای اثر بخشی دارند که در بررسی های سیستماتیک تجزیه و تحلیل شده است. این NSAID ها فارماکوکینتیک های متفاوتی دارند، و این موارد اشاره به سودمندی آنها در یک بیمار خاص دارند. ایبوپروفن و دیکلوفناک پتاسیم جذب بسیار سریع در دستگاه گوارش داشته، و در نتیجه پتانسیل کافی برای شروع سریع عملکرد را دارا میباشند (جدول 1). اگر چه آنها ممکن است به طور کامل حمله میگرنی را از بین نبرند، نیمه عمر کوتاه آنها ممکن است باعث تکرار دوز لازم برای یک حمله در برخی از بیماران شود. از سوی دیگر، ناپروکسن سدیم، جذب آهسته تر اما نیمه عمر بسیار طولانی تری دارد.

هم ایبوپروفن و هم دیکلوفناک پتاسیم فرمولاسیون خاص با جذب سریع تر داشته و در نتیجه شروع سریع تر عملکرد خواهند داشت که نشان داده شده دارای مزایایی نسبت به همتایان قرص خوراکی خود میباشند. محلول ایبوپروفن 400 میلی گرم به طور کلی نشان داده نرخ واکنش بالاتری برای تسکین سردرد در 1 ساعت (سردرد از شدت متوسط یا شدید به خفیف یا بدون سردرد کاهش می یابد) نسبت به قرص ایبوپروفن استاندارد دارد. [14] پودر پتاسیم دیکلوفناک برای محلول خوراکی (50 میلی گرم) به طور مستقیم با قرص خوراکی مشابه مورد مقایسه قرار گرفته است. برای تسکین درد در 2 ساعت نقطه پایان، فرمول پودری (گروه های پلی اتیلن) نسبت به قرص بهتر بود، با 24.7٪ تسکین درد بیماران با پودرها و 18.5٪ تسکین درد با قرص (P = 0.0035). با پودرها، اثرات ضد درد ظرف 15 دقیقه گزارش شده است.

ASA هم دارای یک جذب نسبتا سریع است (جدول 1)، و متوسط نیمه عمر 5-6 ساعت دارد در صورتی که متابولیتهای فعال گنجانده شوند. ASA جوشان دارای جذب سریع تر نسبت به مصرف قرص به طور منظم است. [16]

ایبوپروفن یکی از NSAID ها است که اغلب برای میگرن استفاده می شود. [3] ممکن است کم هزینه، در دسترس ، و اثر بخشی نسبتا خوبی داشته باشد. در یک مطالعه متقاطع بزرگ دو سویه، نرخ واکنش برای نقطه پایان تسکین سردرد در 2 ساعت 60.2٪ برای ایبوپروفن 400 میلی گرم، 55.8٪ برای سوماتریپتان 50 میلی گرم، 52.5 درصد برای ASA جوشان، و 30.6 درصد برای پلاسیبو بوده است [17] اگر چه ایبوپروفن به طور مستقیم با سوماتریپتان 100 میلی گرم، دوز مطلوب تر سوماتریپتان، مقایسه نشده است. ممکن است سوزش معده کمتر از ASA تولید شود، و نسبت تسکین سردرد بیماران در 2 ساعت حداقل به اندازه قرص ایبوپروفن 400 میلی گرم باشد[18] مثل دوز 900-1000 میلی گرم ASA [12]. ناپروکسن سدیم دارای مزیت نیمه عمر طولانی، اما نرخ تسکین سردرد در 2 ساعت کمتر از ایبوپروفن است. [11،19] فارماکوکینتیک، دوز، و نرخ پاسخ سردرد (طبق NNTها [تعداد لازم برای درمان]) برای استامینوفن و غیر استروئیدی ها در جدول 1 نشان داده شده است.

مسکن های ترکیبی هم با استامینوفن و هم با ASA برای اثر بخشی در درمان میگرن حاد بررسی شده اند. نشان داده شده که ترکیبی از استامینوفن، ASA، و کافئین اثر بخشی بیشتری از هر یک از اجزای آن در دوزهای قابل مقایسه به تنهایی دارد. [20] کافئین به نظر می رسد سهم قابل توجهی در تسکین درد در قرصهای ترکیبی دارد، [21] اما نیاز به تداخل احتمالی در خواب متعادل شود، بخصوص اگر استراحت بخشی از پارادایم درمان باشد. مطالعه دیگری که ترکیب قرصی استامینوفن / ASA / کافئین (AAC) را با ایبوپروفن 400 میلی گرم مقایسه نمود دریافت که قرص AAC در چند نقطه پایانی برتری دارد. [22] اضافه کردن متوکلوپرامید 10 میلی گرم به ASA تهوع و استفراغ را بهبود می بخشد.

تریپتان ها و ترکیب تریپتان – NSAID ها

تریپتانها.-تریپتانها، بر خلاف داروهای NSAID، آگونیست سروتونرژیک هستند که در درجه اول گیرنده های 5HT1b و 5HT1d را هدف قرار میدهند. اگر چه ارگوتامین ها آگونیست هایی در گیرنده یکسان هستند، آن داروهای قدیمی تر کمتر خاص بوده و انواع دیگر گیرنده ها را نیز تحت تاثیر قرار میدهند. بنابراین این داروهای قدیمی تر تمایل به داشتن عوارض جانبی بیشتری در دوزهای درمانی موثر دارند. همه تریپتان های در دسترس منقبض کننده عروقی هستند و بنابراین در بیماران مبتلا به بیماری های قلبی عروقی منع مصرف دارند. اگر چه چندین کارآزمایی بالینی پیشنهاد کرده اند که مصرف NSAID ها با اندازه تریپتان ها موثر هستند، [23] و بدون شک برای برخی از بیماران هستند، اما تجربه بالینی نشان می دهد که به طور کلی تریپتان داروهای بسیار موثر در دسترس برای میگرن حاد هستند.

هفت تریپتان در حال حاضر به صورت خوراکی وجود دارد، و همه شواهد خوبی برای اثر بخشی در درمان میگرن حاد داشته اند. اگر چه همه یک ساختار مولکولی نسبتا مشابه مشترک دارند، بیماران منحصر به فرد به تریپتان های مختلف پاسخ کاملا متفاوتی دارند، هم از نظر اثربخشی برای تسکین درد و هم از نظرعوارض جانبی. واکنش یک بیمار خاص به یک تریپتان در مقایسه با تریپتان دیگر را نمی توان با اطمینان پیش بینی نمود، اگر چه از نظر گروه بیماران می توان حداقل تا حدی بر اساس تفاوت های فارماکوکینتیک تعمیم هایی در نظر گرفت. همه عوامل کنترل کننذه واکنش یک بیمار خاص به تریپتان های مختلف شناخته نشده اند، با این حال، و پیامدهای بالینی آن اینست که اگر واکنش بیمار به یک تریپتان خوب نیست، تریپتان دیگر باید امتحان شود که آیا پاسخ بهتر می توان به دست آورد یا نه.

7 تریپتان موجود در شمال امریکا همراه با فرمولاسیون های مختلف آنها در جدول 2 آمده است. به طور کلی، 2 تریپتان، فرواتریپتان و ناراتریپتان، هر دو با نیمه عمر پلاسما نسبتا طولانی، تمایل به داشتن شروع آهسته عملکرد و میزان عود کم سردرد در 24 ساعت بعد درصورت رخ دادن تسکین درد دارند. ریزاتریپتان خوراکی و التریپتان دارای شروع سریع عملکرد میباشند، اگر چه تفاوت در این رابطه بین آنها و 3 تریپتان باقی مانده (سوماتریپتان، آلموتریپتان و زولمیتریپتان) مشخص نشده است. فرمول قرص می تواند نقش مهمی ایفا نموده، و یک مرور نظام مند دریافته که شروع عملکرد حل سریع قرص سوماتریپتان قابل مقایسه با ریزاتریپتان است، یک تریپتان خوراکی که با شروع بسیار سریع عملکرد شناخته شده است. زمانی که درمورد مصرف کدام تریپتان تصمیم گیری میشود، تفاوت بین بیماران به طور کلی بیشتر از تفاوت بین اثر بخشی تریپتان های خوراکی، و پروفایل عوارض جانبی و میزان عود سردرد بعنوان عوامل اضافی در نظر گرفته می شوند. یک تحلیل اخیر نشان داد که التریپتان 40 میلی گرم و ریزاتریپتان 10 میلی گرم بالاترین میزان تسکین درد در 2 ساعت را ارائه میدهند، و التریپتان بعلاوه بالاترین میزان پایدار تسکین درد 24 ساعته را بدون عود سردرد برای 24 ساعت پس از درمان ارائه میکند. [25] فارماکوکینتیک ها، با میزان تسکین درد 2 ساعته (داده شده به عنوان NNTها)، و دوزهای آمده در جدول 2 معمولا از فرمولاسیونهایی برای 7 تریپتان موجود استفاده میکنند.

ترکیب تریپتان-NSAID—شواهد خوبی وجود دارد مبنی بر اینکه ترکیب سوماتریپتان با ناپروکسن نسبت به استفاده از هر کدام از این داروها به تنهایی اثربخشی بهتری فراهم می کند. این ترکیب میزان تسکین سردرد بالاتر از 2 ساعت نسبت به دو دارو به تنهایی فراهم میکند، با میزان 65٪ برای ترکیبی از سوماتریپتان 85 میلی گرم / ناپروکسن سدیم 500 میلی گرم در مقایسه با 55٪ برای تک درمانی سوماتریپتان (P = 0.009) در یک مطالعه و 57% در مقابل 50٪ درصد در مطالعه ای دیگر (0.02 = P) [ [27. ترکیب همچنین نشان داده شده که واکنش پایدار تسکین درد بالاتر 24 ساعته (نه بیشتر از درد خفیف و بدون دارو خلاصی در 2 ساعت و برای 24 ساعت پس از مصرف دوز) نسبت به هر کدام از داروها به تنهایی ارائه میکند. واکنش پایدار درد بیست و چهار ساعت در 46 درصد از افراد با ترکیبی از سوماتریپتان 50 میلی گرم و ناپروکسن 500 میلی گرم دیده شد، در 29 درصد از کسانی که سوماتریپتان 50 میلی گرم به تنهایی مصرف نمودند، و 25% با ناپروکسن 500 میلی گرم به تنهایی، و 17 درصد از کسانی که پلاسیبو دریافت کردند دیده شد. [28] حملات سردرد طبق معیارها برای میگرن احتمالی همچنین به ترکیب قرصهای سوماتریپتان 85 میلی گرم / ناپروکسن سدیم 500 میلی گرم درمقایسه با پلاسیبو واکنش نشان داده اند (29٪ تسکین درد در 2 ساعت با ترکیب در مقابل 11٪ با پلاسیبو).

ممکن است انتظار رود که باید نتایج مشابهی با دیگر ترکیبات تریپتان / NSAID به دست آید، اگر چه مطالعات کمی انجام شده است. ترکیبی از فرواتریپتان 2.5 میلی گرم و dexketoprofen (یک NSAID با نیمه عمر کوتاه) با استفاده از فرواتریپتان تنهایی مقایسه شده است. درمان ترکیبی منجر بهمیزان تسکین درد بالاتر در 2 ساعت نسبت به فرواتریپتان به تنهایی (51% در مقابل29٪) شده است. [30]

بنابراین به نظر می رسد که ترکیب یک NSAID با تریپتان یک استراتژی خوب برای بیمارانی است که به خوبی به تریپتان ها بتنهایی پاسخ نمی دهند. بسیاری از شواهد موجود برای این استراتژی برگرفته از مطالعات با استفاده از ترکیب سوماتریپتان-ناپروکسن سدیم است.

ارگوت آلکالوئیدها

ارگوتامین، اگر چه برای برخی از بیماران موثرند، اما تا حد زیادی توسط تریپتان ها جایگزین شده اند، که دارای ویژگی دارویی بیشتر و عوارض جانبی کمتر میباشند. [31] دی هیدرو ارگوتامین هنوز داروی بسیار مفیدی است و می تواند به صورت زیر جلدی مورد استفاده قرار گیرد، [32 ، 33] اما به دلیل جذب ضعیف بصورت فرم خوراکی برای درمان حاد موجود نمیباشد.

دیگر ترکیبات دارویی

مسکن های ترکیبی با ایزومتپتین، یک منقبض کننده عروقی، نیز برای میگرن استفاده می شود، [34] اما شواهد اندکی برای اثربخشی ایزومتپتین تنهایی وجود دارد. مسکن های ترکیبی با مخدرها ازجمله کدئین نباید به طور معمول در میگرن استفاده شود به دلیل شواهد ضعیف برای اثر بخشی بعلاوه موارد ارائه شده توسط NSAIDها و خطر استفاده بیش از حد با سردرد ناشی از استفاده بیش از حد دارو. هنگامی که استفاده از آنها بدلیل عدم پاسخ یا منع مصرف داروهای دیگر لازم است، مسکن ترکیبی با ترامادول ممکن است گزینه ارجح باشد. [35] استفاده از باربیتورات حاوی مسکن و مخدر قوی تر مانند مرفین و بوتورفانول باید به موارد استثنایی به دلیل خطر محدود اعتیاد و سردرد ناشی از مصرف بیش از حد دارو محدود شود.

به نظر می رسد داروهای حاوی باربیتورات ها به طور خاص بیماران را در معرض خطر سردرد ناشی از استفاده بیش از حد دارو قرار دهد، و شواهد نشان می دهد که آنها نه ترکیبی با مضرات کمترند و نه اثربخشی بیشتری دارند. یک کارآزمایی تصادفی دوسویه یک ترکیب ضد درد بوتال بیتال-استامینوفن کافئین را با یک ترکیب سدیم سوماتریپتان-ناپروکسن مقایسه نموده است. هیچ تفاوت معنی داری در نقطه پایان مطالعه اولیه وجود نداشت، اما ترکیب سوماتریپتان-ناپروکسن در نقطه پایان ثانویه برتر بود. همچنین این نگرانی وجود دارد که ممکن است استفاده از مخدرها بیماران را به داروهای دیگر حاد از جمله تریپتان ها مقاوم تر کند. تجزیه و تحلیلی دیگر از یک درمان بالینی آزمایشی ریزاتریپتان دریافت که مصرف داروی مخدر اخیر با میزان کم واکنش به ریزاتریپتان همراه بود، اما داده های فعلی نمی تواند افتراق قائل شود که آیا این اثر مصرف داروی مخدر قبلی است و یا اینکه استفاده از مخدر یک نشانگر برای بیماران مبتلا به میگرن مقاوم تر است.

استفاده بالینی از درمان های حاد

تعداد زیادی از گزینه های دارویی برای درمان میگرن حاد وجود دارد، و هیچ کدام از آنها برای تمام بیماران ایده آل نیستند. هنر و علم اعصاب سردرد شامل توصیه بهترین گزینه برای یک بیمار خاص است. [36،39] ویژگی های بالینی وضعیت پزشکی عمومی بیمار و خود حملات نیاز به تشکیل یک فرایند تصمیم گیری دارد.

شدت سردرد میگرنی :

– شدت سردرد از عوامل مهم در انتخاب دارو است. اگر سردردها معمولا شدت خفیف تا متوسط دارند، استامینوفن، یا با احتمال کمتر یک NSAID ممکن است تسکین موثری باشد. اگر سردردها شدید تر هستند، این است، کمتر احتمال دارد یک NSAID هنوز هم موثر باشد. یک تجزیه و تحلیل به بررسی واکنش بیمارانی پرداخت که تحت درمان میگرن بودند زمانیکه شدت سردرد شدید بود با استامینوفن / ASA / کافئین (AAC)، ایبوپروفن، یا پلاسیبو دریافت که میزان واکنش سردرد 2 ساعته (سردرد خفیف یا کم شود) 62٪ برای AAC، درمقابل 54٪ برای ایبوپروفن بود (P= 0.036). این مطالعه نشان می دهد که بسیاری از بیماران مبتلا به حملات شدید میگرنی به NSAID ها واکنش نشان میدهند، و ترکیب های AAC یک داروی میگرن حاد موثرند. [40] ترکیب ACC مورد مطالعه، که شامل 500 میلی گرم ASA، 500 میلی گرم استامینوفن، و 130 میلی گرم کافئین ، به طور قابل توجهی نسبت به ایبوپروفن 400 میلی گرم در تعداد نقاط پایان مطالعه برتر بود (P <0.04).

با یک رویکرد طبقه بندی شده، مراقبت درمان دارویی حاد با توجه به درجه ناتوانی ناشی از میگرن انتخاب میشود. شواهدی وجود دارد که این موثر ترین روش است. [41] در این روش، بیماران مبتلا به ناتوانی بیشتر با تریپتان آغاز نمودند، در حالی که به کسانی که شدت حملات شان کمتر بوده ممکن است ابتدا یک NSAID ، و بعد درصورت تشدید یک تریپتان اگر NSAID نتایج رضایت بخشی نداشت داده میشود. روش طبقه بندی شده بر مبنای این اصل است که تریپتان ها برای حملات میگرن شدید از NSAID ها موثر تر هستند، فرضی که بیشتر برمبنای تجربه بالینی است تا داده های آزمایشی دوطرفه تصادفی کنترل شده.

روش جایگزین برای رویکرد طبقه بندی شده مراقبت مرحله ای در سراسر رویکرد حملات میگرن است، که در آن تمام بیماران ایتدا یک NSAID یا دیگر ضد درد غیر اختصاصی امتحان میکنند، و سپس اگر درمان اول رضایت بخش نبود برای حملات بعدی مصرف تریپتان را انتخاب میکنند. یکی از دلایل اصلی این روش این جلوگیری از هزینه های مربوط به استفاده از تریپتان هاست. نقطه ضعف این روش این است که ممکن است پیدا کردن یک داروی موثر برای بیمار به تأخیر بیافتد، و در نتیجه منجر به افزایش ناتوانی بیمار، و ناامید شدن او از سیستم مراقبت های بهداشتی شود، و در نتیجه ممکن است گرفتن مشاوره برای میگرن را متوقف سازد. در یک کارآزمایی بالینی است که مراقبت طبقه بندی شده را با مراقبت مرحله ای در سراسر رویکرد حملات میگرن مقایسه مینمود، زمان ناتوانی (0-4 ساعت پس از درمان) بطور متوسط در تمام 6 حملات برای مراقبت طبقه بندی شده بطور قابل توجهی کمتر از مراقبت مرحله ای در سراسر استراتژی حملات بوده است.

این سوال که آیا باید از مراقبت طبقه بندی شده یا مراقبت مرحله ای در سراسر مراقبت حملات استفاده نمود تا حدودی آکادمیک است، که درآن بسیاری از بیمارانی که برای میگرن به دیدن پزشک میروند تاکنون معمولا تعدادی از داروهای ضد درد را قبل از مشاوره امتحان کرده اند، بنابراین مراقبت مرحله ای در سراسر رویکرد حملات قبل از این آغاز شده است. مراقبت مرحله ای در سراسر رویکرد حملات یکی از مناسب ترین موارد برای بیماران مبتلا به میگرن به نظر می رسد، با فرض اینکه بیمار نیز گزینه های درمان دیگر را در تظر گرفته است. با این حال، برای افرادی با حملات شدید که اغلب نیاز به استراحت در بستر دارند، رویکرد طبقه بندی شده مناسب تر به نظر می رسد. این رویکرد به روش درمان دارویی حاد مرکب [5] معروف است و در راهنمای انجمن سردرد کانادا بحث شده: درمان دارویی حاد برای میگرن، سردرد.

در میان تریپتان ها، سوماتریپتان زیر جلدی (6 میلی گرم) بالاترین میزان واکنش سردرد را در دو گروه مورد نشان داده است، [42] و گزینه ای است که باید در بیماران مبتلا به حملات شدید میگرن در نظر گرفته شود، به خصوص اگر آنها واکنش رضایت بخشی به تریپتان های خوراکی نداشته اند. زولمیتریپتان داخل بینی 5 میلی گرم نیز می تواند یک گزینه مفید برای این بیماران باشد. [43] زولمیتریپتان داخل بینی 5 میلی گرم میزان تسکین سردرد 2 ساعته به طور قابل توجهی بالاتری را (70.3٪) نسبت به قرص زولمیتریپتان 2.5 میلی گرم نشان داده است ((61.3٪) ( (P <.05).

تهوع. تهوع یکی از شایع ترین علائم همراه حمله میگرن است. نه تنها می تواند به طور قابل توجهی بیمار را ناتوان کند، بلکه می تواند بر اثربخشی داروهای خوراکی تاثیر بگذارد. بسته به شدت تهوع، و وجود استفراغ یکی از گزینه های درمانی باید دنبال شود.

  1. اگر تهوع خفیف باشد، اما با مایعات تشدید شود، ممکن است قرص حل شونده به صورت خوراکی (ویفر) برای بیمار مفید باشد. [44] از جمله ریزاتریپتان و زولمیتریپتان ، که در دهان ذوب می شود. آنها تاز راه دهان جذب نمی شوند، بلکه دارو با بزاق بلعیده میشود. از آنجا که مایعات مورد نیاز نیست، ممکن است از تشدید تهوع جلوگیری شود، و همچنین می توان اوایل حمله استفاده شود حتی زمانی که مایعات در دسترس نیست.
  2. اگر تهوع در درجه متوسط است، ضد استفراغ داده شده با NSAID یا تریپتان های خوراکی می تواند مفید باشد. ضد استفراغ با بزرگترین شاهد برای اثر بخشی در میگرن متوکلوپرامید خوراکی (10 میلی گرم) است. [12،45-47] اگر چه ممکن است عوارض جانبی اکستراپیرامیدال تولید کند، استفاده متناوب خورا کی آن برای حملات میگرن نادر است. پروکلرپرازین 10 میلی گرم خوراکی یکی دیگر از گزینه هاست، اگر چه ممکن است عوارض جانبی اکستراپیرامیدال بیشتری داشته باشد. دومپریدون 10 میلی گرم نیز می تواند استفاده شود. شواهد کمتری برای اثر بخشی نسبت به متوکلوپرامید دارد اما این مزیت را دارد که از سد خونی مغزی عبور نمی کند و بنابراین عوارض جانبی اکستراپیرامیدال ایجاد نمی کند. نگرانی هایی در مورد ایمنی قلبی دومپریدون وجود دارد، [50] اگر چه خطرات استفاده متناوب در افراد سالم مبتلا به میگرن بسیار کم وجود دارد.

پرومتازین 25 میلی گرم، یک فنوتیازین است، که بهبود کارآیی را در ترکیب با سوماتریپتان 50 میلی گرم در مقایسه با سوماتریپتان به تنهایی نشان داده است (39٪ درد در 2 ساعت در مقایسه با 26٪، P = 0.038). [] خواب آلودگی عارضه جانبی شایع آنست، با این حال، و 4.3٪ از بیماران علائم اکستراپیرامیدال گزارش نمودند در مقایسه با هیچ علائم اکستراپیرامیدال در سوماتریپتان بعلاوه گروه پلاسیبو. از استفاده تزریقی پرومتازین باید در صورت امکان اجتناب شود به دلیل ارتباط آن با عوارض جانبی شدید موضعی. [52] اندانسترون برای اثر بخشی در تهوع مرتبط با میگرن مورد بررسی قرار نگرفته، و گزارش شده که باعث سردرد میگرنی در کودکان میگردد.

  1. اگر بیماران دارای حالت تهوع و یا استفراغ شدید باشند، سوماتریپتان زیر جلدی 6 میلی گرم باید در نظر گرفته شود، به خصوص اگر استفراغ در ابتدای حمله میگرن رخ دهد. زولمیتریپتان داخل بینی 5 میلی گرم که شواهد خوبی برای جذب قابل توجهی از طریق مخاط بینی دارد، [54] را نیز می توان در نظر گرفت، به خصوص اگر استفراغ بعد از حمله رخ دهد. سوماتریپتان داخل بینی و دی هیدروارگوتامین داخل بینی نیز در دسترس هستند، اما شواهد کمتری برای جذب قابل توجه ترانس بینی برای آنها وجود دارد. ضد استفراغ را می توان با این داروها استفاده نمود، و برای بیماران مبتلا به استفراغ، شیاف پروکلرپرازین 10-25 میلی گرم ممکن است مفید باشد.

سرعت افزایش درد بعد از شروع.-برای حملات میگرن که در آن شدت درد به سرعت افزایش میابد، چندین فرمولاسیون دارویی برای یک شروع سریع عملکرد طراحی شده که ممکن است مفید باشد. این موارد عبارتند از پودر دیکلوفناک محلول خوراکی 50 میلی گرم، [15] محلول ایبوپروفن 400 میلی گرم، [14] و آسپرین جوشان 1000 میلی گرم. [56] تریپتان های خوراکی مختلفی هم شروع سریع عملکرد دارند، از جمله ریزاتریپتان، التریپتان، و قرص سریع حل سوماتریپتان. [24،25] سوماتریپتان 6 میلی گرم به صورت زیر جلدی، سوماتریپتان 20 میلی گرم داخل بینی، و زولمیتریپتان داخل بینی 5 میلی گرم نیز انتخاب خوبی میتوانند باشند، با سوماتریپتان زیر جلدی که دارای شروع سریع عملکرد می باشد. [42] توجه داشته باشید، ریزاتریپتان محلول خوراکی و قرص زولمیتریپتان (ویفر) هیچ مزایایی نسبت به قرص های خوراکی به طور منظم از نظر سرعت شروع عملکرد ندارد.

برای حملات میگرن که به آرامی بیشتر پیش میروند اما مدت زمان نسبتا طولانی تری دارند، برخی از گزینه های درمان کندتر اما طولاتی تر ممکن است بیشتر در زمان اوایل حمله مفید باشد ، از جمله ناپروکسن و فرواتریپتان. اگر بیماران دارای حملات میگرن با شدت های مختلف باشد، و تمایل به پیشروی به آرامی داشته باشد، ابتدا یک NSAID را می توان توسط بیمار در اوایل حمله امتحان نمود، و پس از آن یک تریپتان سریع الاثر بکار برد اگر NSAID اثر نکرد. با این حال، اگر بیماران دریافتند که برای اکثر حملات باید به مصرف تریپتان ادامه دهند، سپس معمولا بهترین حالت آنست که از تریپتان ها به عنوان دارو رده اول شان استفاده کنند، و همانطور که تمام داروهای میگرن حاد عمل میکنند بهترین زمان استفاده اوایل حمله میگرن آنها میباشد.

عود سردرد میگرن :

برای بیمارانی که تسکین سردرد اولیه را با درمان تجربه میکنند اما بازگشت درد متوسط تا شدید را در 24 ساعت تجربه میکنند، چند گزینه در دسترس است. ازجمله:

  1. بیشتر بیماران مبتلا به عود سردرد پس از درمان تریپتان واکنش خوبی نسبت به دوز دوم همان تریپتان نشان خواهند داد. [57] اگرچه تحقیقات کمی وجود دارد، اما تجربه بالینی نشان می دهد که همین امر برای NSAID ها هم درست است.
  2. درمان زود هنگام حمله ممکن است تمایل برای عود سردرد را کاهش دهد.
  3. برای عود درد پس از درمان تریپتان، بیمار ممکن است دریابد که آنها عود سردرد کمتری دارند اگر تریپتان دیگری را برای حملات آینده استفاده کنند. الپتریپتان و فرواتریپتان بنظر می رسد که میزان عود نسبتا کمتری دارند. [25،58]
  4. ناپروکسن سدیم 500-550 میلی گرم را می توان به طور همزمان با تریپتان بیمار برای درمان حمله اولیه بکار برد. [27]
  5. برای بیماران مبتلا به مشکلات عمده عود سردرد با درمان تریپتان، دی هیدروارگوتامین، یا با اسپری بینی و یا زیر جلدی خود تزریقی، میتواند استفاده شود. دی هیدروارگوتامین دارای میزان کم عود سردرد است. [33] فرم استنشاقی جدید دی هیدروارگوتامین انتظار درمانی نشان داده شده میباشد و ممکن است به زودی در دسترس قرار گیرد. [59]

تداوم سردرد – اگر بیماران در برخی از حملات به تریپتان پاسخ نمی دهند، با تداوم سر درد برخلاف تسکین اولیه عود درد صورت گیرد، دوز دوم تریپتان ها بعید است مفید واقع شود [60] داروی کمک کننده از کلاس دارویی دیگر معمولا در این وضعیت توصیه می شود.

میگرن همراه با ائورا. شواهد موجود از مطالعات بالینی نشان می دهد که هم سوماتریپتان زیر جلدی و التریپتان خوراکی به اندازه ای که انتظار می رود در طول هاله میگرن موثر نیستند. [61،62] بنابراین توصیه ما اینست که بیماران تریپتان خود را در شروع درد مصرف کنند. با این حال اطلاعات بیشتری برای این سوال مورد نیاز است. بسیاری از بیماران درد شان در طول آئورا آغاز میشود. [63] به قول بیماران در کلینیک موفقیت استفاده تریپتان در طول ائورا، و استفاده از تریپتان در طول یک آئورای میگرن معمول امن در نظر گرفته میشود. در نهایت، یک تحقیق open label اخیر موفقیت خوبی با سوماتریپتان در طول آئورا گزارش نموده است.

میگرن مقاوم به درمان. اگر بیماران با پیدا کردن یک داروی حاد که برایشان بخوبی عمل کند مشکل دارند، عوامل متعددی باید در نظر گرفته شود.

  1. آیا تشخیص صحیح است، و یا احتمال سردرد ثانویه وجوددارد؟ تحقیقات بیشتر ممکن است مورد نیاز باشد.
  2. آیا عوامل شیوه زندگی مانند استرس بیش از حد وجود دارد که ممکن است به سرسختی بیمار کمک کند؟ ممکن است نیاز به بررسی داشته باشند.
  3. آیا بیمار در حمله میگرن خیلی دیر درمان میشود؟ برای بسیاری از داروها، از جمله تریپتانها، درمان زود هنگام وقتی درد هنوز خفیف است معمولا موثرتر از درمان بعد از آن در حمله است.
  4. ترکیب دارو ممکن است برای بیمار بیشتر موثر باشد. ترکیب تریپتان- NSAID، و ترکیبات تریپتان- NSAID- متوکلوپرامید را می توان امتحان کرد.
  1. استفاده بیش از حد دارو ممکن است به مقاومت بیمار کمک کند. استفاده از NSAID ها یا استامینوفن در 15 روز در ماه یا بیشتر، و یا استفاده از تریپتانها یا مسکن های ترکیبی از جمله موارد ترکیبی = با کدئین در 10 روز یک ماه یا بیشتر ، بیماران را در معرض خطر سردرد مصرف بیش از حد دارو قرار میدهد. [68] محدودیت های فوق تا حد زیادی براساس نظر کارشناس است، و شواهدی وجود دارد که حتی تناوب پایین تر استفاده داروی مخدر و / یا باربیتورات حاوی مسکن ممکن است فرد را مستعد سردرد استفاده بیش از حد دارو در افراد مبتلا به میگرن نماید [69]. اگر موجود باشد، مصرف بیش از حد دارو باید متوقف شود، و بیمار با توجه به تناوب قابل قبول محدودیت استفاده برای درمان های حاد مورد استفاده در آینده آموزش ببیند.
  2. دی هیدروارگوتامین ممکن است یک گزینه مفید درمان حاد در بیمارانی باشد که بخوبی به داروهای معمولا استفاده شده از جمله تریپتان ها پاسخ نمی دهند.
  3. برخی از بیماران به خوبی به هر یک از داروهای میگرن حاد در دسترس واکنش نمی دهند. برای این بیماران، پروفیلاکسی میگرن دارویی و روش های رفتاری باید به حداکثر برسد.

بیماران باید برای منع مصرف تحت بررسی قرار گیرند. NSAID ها در بیماران مبتلا به بیماری زخم پپتیک، بیماری کلیوی، و در بیماران داروهای ضدانعقاد منع مصرف دارند. تریپتان ها منقبض کننده عروق هستند و در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر، بیماری عروق محیطی، و سکته مغزی منع مصرف دارند. مهم است که توجه داشته باشید که استفاده از سروتونین مهار کننده بازجذب داروهای ضد افسردگی بعنوان منع مصرف تریپتان توسط بسیاری از پزشکان در نظر گرفته نمیشود، و اگر چه پزشکان باید مراقب امکان سندرم سروتونین با این ترکیب باشند، شواهد فعلی محدود کردن استفاده از تریپتان ها را با مهار کننده های انتخابی بازجذب سروتونین یا سروتونین و مهارکننده های بازجذب نورا پی نفرین را پشتیبانی نمی کند. هیچ داده ای عوارض جانبی جدی را نشان نمیدهد، اما تریپتان ها در میگرن همی پلژی توسط سازندگان آنها بر اساس ملاحظات نظری بعنوان منع مصرف لیست شده اند. ثابت نشده که آنها در میگرن همی پلژی امن میباشند، و استفاده از آنها مورد بحث است. یک مطالعه برروی 76 بیمار مبتلا به میگرن همی پلژی تحت درمان با تریپتان ها به این نتیجه رسید که آنها بی خطر و موثر بودند، [71] اما نمونه های این مطالعه برای حذف عوارض جانبی بالقوه جدی بسیار کوچک بود. دیگران نشان داده اند که مصرف تریپتان ممکن است در میگرن همی پلژی امن باشد، [72] اغلب در میگرن همی پلژی استفاده می شود، [73] و یا آنها را به عنوان گزینه های درمانی ذکر نموده اند اگر NSAID ها و مسکن های دیگر شکست خورده باشند.

سازماندهی گزینه های درمان دارویی میگرن حاد

با توجه به گزینه های بسیاری برای درمان میگرن حاد، بهتر است آنها را به یک چارچوب منطقی استراتژی سازماندهی نماییم. پس از آن یک استراتژی مناسب می تواند برای یک بیمار خاص بسته به شرایط بالینی انتخاب شود. برای بسیاری از بیماران مبتلا به میگرن، با توجه به سابقه بیمار و ویژگی های بالینی آن یکی از 4 استراتژی نشان داده شده در جدول 3 میتواند مناسب باشد. 2 استراتژی اول در درجه اول براساس شدت حمله و یا واکنش رضایت بخش بیمار به استامینوفن و / یا NSAIDS میباشند. اگر استراتژی 1 (استامینوفن / NSAID ها) شکست بخورد، سپس استراتژی 2 (استراتژی تریپتان) باید آزمایش شوند. برای بعضی از بیماران مبتلا به حملات شدید، انتخاب استراتژی تریپتان بطور مستقیم به عنوان گزینه خط اول ممکن است اتخاذ گردد.

برخی از بیماران مبتلا به میگرن دچار شدت حملات متفاوت میباشند و ممکن است استفاده از بیش از یک استراتژی دارویی در دسترس برای آنها مفید باشد. این امر می تواند به خصوص مفید باشد اگر آنها قادر به پیش بینی شدت حمله بلافاصله پس از شروع آن شوند. برای مثال، ممکن است بهترین راه را یک NSAID برای حملات خفیف تر ، و تریپتان برای حملات شدید تر بدانند.

برای بیماران مقاوم به دو استراتژی اول، تعدادی از گزینه ها وجود دارد، همانطور که در جدول 3 نشان داده شده است (استراتژی 3 برای حملات میگرن مقاوم به درمان). این استراتژی ممکن است شامل داروهای مسکن مختلفی برای استفاده توسط بیمار برای شکست های گاه به گاه داروهای معمولش میشود (به عنوان مثال، آنها ممکن است مصرف ترکیبی تریپتان-NSAID را به عنوان دارو معمول خود استفاده کنند، و ممکن است گاهی اوقات برای تسکین درصورت شکست داروی حاد خودشان از شیاف پروکلرپرازین استفاده کنند). بحث کامل داروهای تسکین دهنده موجود فراتر از محدوده این مقاله است، و پیشنهاد شده است که خواننده با دستورالعمل جامعه سردرد کانادا: درمان دارویی حاد برای میگرن مشورت نماید [5]

استراتژی 4 گزینه های موجود برای درمان حاد حمله میگرن را برای بیماران مبتلا به منع مصرف داروی مخدر انقباض عروقی لیست میکند. بسیاری از NSAID ها با افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی در ارتباطند، اما مشخص نیست که چه اندازه استفاده متناوب آن در درمان میگرن حاد مهم است. به نظر می رسد ناپروکسن سدیم پروفایل ایمنی قلبی عروقی نسبتا خوبی نسبت به بسیاری از NSAID ها داشته باشد. [76،77] بیماران با موارد منع مصرف داروی مخدر انقباض عروقی که به NSAID واکنش نمی دهند ممکن است گروهی باشند که در آنها استفاده از قرص ترکیبی ضد درد حاوی مخدر لازم باشد. [78] مهم آموزش بیمار با توجه به سردرد ناشی از مصرف بیش از حد دارو و نظارت بر تناوب استفاده در این شرایط است.

استفاده از استراتژی های درمان میگرن حاد

به طور خلاصه، استراتژی های خلاصه شده در جدول 3 را می توان به راحتی برای بیمار اعمال نمود. برای بیشتر بیماران، که برای اولین بار مبتلا به میگرن شده اند، استراتژی استامینوفن-NSAID مناسب خواهد بود، مگر اینکه بیمار در حال حاضر به اندازه کافی این استراتژی را با داروهای بدون نسخه امتحان کرده باشد. اگر بیماران دارای حملات شدیدی باشد که معمولا منجربه بستری شدن شود، ممکن است بهترین استراتژی حذف استامینوفن-NSAID و استراتژی مستقیم تریپتان باشد.

برای بیشتر بیماران، اگر استراتژی استامینوفن-NSAID ناموفق بود، استراتژی تریپتان انتخاب منطقی بعدی است اگر هیچ منع مصرف وجود نداشته باشد. اگر بیماران به خوبی در استراتژی تریپتان عمل نکنند، استراتژی 3 برای بیماران مقاوم باید آغاز شود. اگر منع مصرف داروهای تنگ کننده عروق وجود دارد، پس استراتژی 4 باید به جای استراتژی 2 و 3 آغاز شود.

هر استراتژی دارای تعدادی از گزینه ها، و تصمیم گیری هاییست که باید در رابطه با بیمار درمورد تعداد گزینه های قابل امتحان در هر استراتژی اتخاذ شود. به عنوان مثال، برای استراتژی 2، معمولا امتحان کردن چند تریپتان قبل از حرکت بسمت استراتژی 3 مناسب است (استراتژی بیمار مقاوم به درمان).

در نهایت، اگر بیماران دارای حملات با شدت متفاوت باشند، ممکن است داروهای 2 استراتژی مختلف را نیاز داشته باشد. برای مثال، ممکن است از یک NSAID برای حملات خفیف تر و تریپتان ها برای حملات شدید تر استفاده کند. برخی از بیماران ممکن است نیاز به در دسترس داشتن بیش از یک عامل از یک استراتژی واحد داشته باشند. به عنوان مثال، بیماران ممکن است سوماتریپتان تزریقی برای حملات سردرد شدید نیاز داشته باشند که در بیداری نیاز دارد، اما ممکن است استفاده از یک تریپتان خوراکی را برای حملاتی که در طول روز رخ می دهند و می توان در اوایل حمله آنها را درمان نمود ترجیح دهند.

موقعیت های خاص

بارداری.-استامینوفن و متوکلوپرامید امن در نظر گرفته شده اند، اگر چه هیچ داروی مخدری امن بودنش در دوران بارداری ثابت نشده است، و قرار گرفتن در معرض مواد مخدر باید تا آنجا که ممکن به حداقل برسد. استامینوفن با کدئین نسبتا امن است، [79] اگر چه در اواخر بارداری به دلیل علائم ترک بالقوه در نوزاد ، و به دلیل ارتباط کم با بخش حاد سزارین و خونریزی بعد از زایمان باید احتیاط شود. [80] اگر چه به علت ناهنجاری شناخته شده نیست، سایر مواد شبه مخدر هم ممکن است تولید اثرات مضر بر روی جنین یا نوزاد نمایند.

مصرف ASA در دوران بارداری اجتناب شود و دیگر NSAID ها به دلیل عوارض کمتر طولانی مدت بر روی عملکرد پلاکت ترجیح داده می شوند. از مصرف تمام NSAIDها پس از هفته 32 بارداری بدلیل اثرات آن بر مجرای شریانی باید اجتناب شود. نگرانی که در سه ماهه اول وجود دارد ، اینست که ممکن است باعث افزایش خطر سقط خود به خود جنین شوند، اگر چه در یک مطالعه کوهورت تاریخی اخیر، قرار گرفتن در معرض NSAID در دوران بارداری یک عامل خطر مستقل برای سقط نبوده است. [81]

از مصرف ارگوتامین باید با توجه به اثرات uterotonic اجتناب شود، اما به نظر می رسد تریپتان ها در دوران بارداری بسیار امن تر باشند. هیچگونه ارتباطی بین استفاده سوماتریپتان در سه ماهه اول و ناهنجاری های جنینی و یا پیامدهای نامطلوب بارداری در یک مطالعه بزرگ مشاهده نشد، اگر چه استفاده سوماتریپتان در سه ماهه دوم و سوم با آتونی رحم و از دست دادن خون> 500 میلی لیتر در طول زایمان همراه بود. [82] رجیستری بارداری که شامل 528 زن باردار با اولین مصرف سوماتریپتان سه ماهه اول به این نتیجه رسید که هیچ علائم تراتوژن مرتبط با نقایص عمده مادرزادی تشخیص داده نشد. داده بسیار کمی با توجه به دیگر تریپتان ها وجود دارد. بنابراین ممکن است نتیجه گرفته شود که برای زنان باردار مبتلا به میگرن دشوار که تا حد زیادی حملات با وظایف روزمره زندگی شان تداخل دارد و یا منجر به از دست دادن آب بدن میشود، سوماتریپتان ممکن است یک گزینه در دوران بارداری باشد.

میگرن در شیردهی :

-در طول شیردهی، استامینوفن امن در نظر گرفته شده، و در میان مصرف داروهای NSAID، ایبوپروفن ارجح است. ASA در دوزهای ضد درد باید اجتناب شود، اما استفاده گاه به گاه از دیکلوفناک و کتورولاک سازگار با تغذیه با شیر مادر است. [79] مواجهه نوزاد پس از استفاده مادران از سوماتریپتان به نظر کم می رسد، و استفاده از سوماتریپتان سازگار با تغذیه با شیر مادردر نظر گرفته شده است. [84] متوکلوپرامید، دومپریدون، پروکلرپرازین و دیمن هیدرینات همه امن در نظر گرفته شده اند.

اگر نیاز به استفاده از داروی مخدر دار باشد، مرفین یک گزینه خواهد بود، اما اگر مادر آرام بخش قابل توجهی را تجربه میکند شیر باید دور انداخته شود، و مهم دقت و توجه به کودکان زیر 1 ماه سن و نوزادان نارس است. کدئین باید در طول دوره شیردهی به دلیل سوخت و ساز متغیر بدن مادر اجتناب شود. [85]

میگرن مزمن

بیماران مبتلا به میگرن مزمن پایان شدیدتر طیف میگرن را نشان میدهند. برای برآوردن معیارهای تشخیصی میگرن مزمن، بیماران باید سابقه میگرن، و سردرد در بیش از 14 روز در ماه برای حداقل 3 ماه را داشته باشند. نکته مهم آنکه، حداقل 8 از این روزها سردرد باید معیارهای تشخیصی برای میگرن را داشته باشد و یا به خوبی به دارو خاص میگرن واکنش دهد. [68] درمان های حاد مورد استفاده برای حملات میگرن در میگرن مزمن مانند موارد مورد استفاده در درمان میگرن دوره ای میباشند (میگرن با سردرد در 14 روز در ماه یا کمتر). با این حال، درمان میگرن حاد در میگرن مزمن، به دلیل تناوب سردرد بالا یک چالش دشوار را هم برای بیمار و هم برای پزشک ایجاد میکند، چراکه جلوگیری از استفاده بیش از حد داروی حاد و سردرد نتیجه مصرف بیش از حد دارو مهم است. آموزش به بیمار برای مقابله با این چالش حیاتی است، و درمان پیشگیرانه و درمان رفتاری میگرن باید به حداکثر برسد. [5،86] استفاده از مسکن های ترکیبی حاوی مخدر و باربیتورات ها بدلیل تمایل آنها به ایجاد مصرف بیش از حد دارو در صورت امکان باید اجتناب شود و یا به حداقل برسد.

کنترل جامع میگرن و دستورالعمل جدید

برای بسیاری از بیماران، داروهای حاد تنها بخشی از طرح درمان کلی است، که همچنین باید شامل چند روش دیگر شود. این خدمات عبارتند از اصلاح شیوه زندگی و مدیریت محرکهای میگرن برای آن بیمار بیمار، درمان رفتاری مانند تکنیک های تمدد اعصاب، قدم زدن، [87] و مدیریت استرس و پیشگیری دارویی.

خوشبختانه، درمان حاد جدید تحت بررسی فعال بوده و یا در دسترس قرار میگیرند. این خدمات عبارتند از درمان های جدید مانند تحریک عصب واگ غیر تهاجمی برای حملات میگرن و تحریک مغناطیسی تک پالس ترانس کرانیال برای میگرن همراه با ائورا. [91] سیستم های دارورسانی جدید از جمله سیستم های دارورسانی ترانس درمال و دستگاه های تنفسی برای ارائه بهتر داروها از طریق مخاط بینی وعده هایی برای آینده میباشند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *